Ο Μαέστρος

Κύριοι και Πατέρες, άρχοντες επι γης και σεις που πλανάσθε στους αιθέρες, γρηγορείτε! Οι ακυβέρνητες πολιτείες μας τρομάζουν, οι στερεότυποι ισχυρισμοί μας κάνουν κωφούς, μας καθιστούν ανίκανους να ξεχωρίσουμε ενα νηφάλιο συλλογισμό με ορθολογικό περιεχόμενο απο ενα λεκτικό σχήμα α-νόητο ή τόσο έκθετο στη λάμψη της Αντικειμενικής πραγματικότητας που θαμπώνει και χάνεται απο το νου. Τουτεστιν γινόμαστε ολο και πιο ευάλωτοι στην απειλή της συλλογικής γάγγραινας που έχει προσβάλλει σοβαρά καταπως φαίνεται μεγα μέρος του ηθικού-αξιακού ιστου. Οπερ το κοινωνικόν Σώμα πάσχει και χρήζει θεραπείας. Κι εδω τρομάζουμε ακόμα περισσότερο! Ποιός θα αναλάβει να θεραπεύσει το κακόν; Τινι τρόπω; Θα πονέσει; Πόσο θα κοστίσει; Και μετά; Υπάρχει ενα μετα-όραμα ήδη στον ορίζοντα του θεραπευθεντος Κοινωνικού Σώματος; Μήπως το μετά θα καθοριστεί κατα τη διάρκεια της θεραπείας; Ιστορικός αυτοσχεδιασμός; Σίγουρα οχι ιστορικός συμβιβασμός. Ισως αυτό το μετά να μην ειναι καν ακόμα το ζητούμενο. Ισως η κατάσταση είναι τόσο οριακή που ο κάθε σχεδιασμός έχει ως κύριο μαέστρο τη συγκυρία.